به سوى ساير مردم و درجات و دركات آنها ، و تميز مىدهند سعدا و اشقيا و اهل جنّت و نار را به علامات ايشان - و حال‌آنكه هنوز ايشان در اين نشئهء بدنيّه ، حيات دارند ، و در حال ممات نيز چنينند - ؛ زيرا كه ايشان ، ملقّبند به متوسّمين « 47 » ، و از اهل فراست مىباشند ؛ و نيستند اين حزب عارفين موحّدين متوسّمين مگر اهل عصمت ص ؛ چنان‌كه از حضرت امير المؤمنين عليه السّلام مروىّ است كه فرمود : « نحن نوقف يوم القيامة بين الجنّة و النّار ؛ فمن نصرنا ، عرفناه بسيماه فادخلناه الجنّة ، و من ابغضنا ، عرفناه بسيماه فادخلناه النّار » « 48 » . و نيز از حضرت رسول ص مروىّ است كه فرمود : « مىنشيند علىّ ص بن ابى طالب در قيامت بر فردوس اعلى - و آن ، كوهى است كه مرتفع است بر فوق جنّت ؛ و بالاى آن كوه ، عرش ربّ العالمين است و از تحت اين جبل ، جارى مىشوند انهار بهشت و متفرّق مىشوند در آن - و آن حضرت ، جالس است بر كرسيى از نور كه جارى مىشود از پيش روى او چشمهء تسنيم ، و نمىگذرد احدى از صراط ، مگر با او صحيفه‌اى از ولايت او و ولايت اهل بيت و ذرّيّهء طاهرين او باشد ، و مشرف است آن حضرت بر جنّت و نار ؛ پس داخل مىفرمايد محبّين خود را در بهشت و مبغضين خود را در آتش » . و نيز از حضرت صادق ص وارد است كه : « اعراف ، ميانهء جنّت و نار است و رجال ، ائمّهء هدى عليهم‌السّلام‌اند » . و در « كافى » از حضرت امير المؤمنين ص مروىّ است كه : « مائيم بر اعراف كه مىشناسيم انصار خود را به سيماء ايشان ، و مائيم اعراف ، آن‌چنانى كه شناخته نمىشود خداى

--> ( 47 ) - صاحبان فراست ؛ مقصود ، فراست ايمانى است . ( 48 ) - ما ( اهل بيت ) روز قيامت ، ميانهء بهشت و دوزخ ، نگاه داشته مىشويم ؛ پس هركه ما را يارى كرده باشد ، او را از چهره‌اش بشناسيم و به بهشت فرستيم ، و آن‌كس كه با ما كينه ورزيده باشد ، از چهره‌اش بازشناسيم و به دوزخش داخل گردانيم : « شواهد التّنزيل » 1 : 263 ، « بحار الانوار » 8 : 332